Δυο μέτρα και δυο σταθμά στις διασώσεις ιταλικών και ισπανικών τραπεζών

Δημοσιεύτηκε στις 19/09/2017 στην κατηγορία Οικονομία

της Διπλανής

Το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για την επίλυση των διαφορών αντιπροσωπεύει μια μεγάλη βελτίωση στη διαδικασία που επικρατούσε πριν και κατά τη διάρκεια της κρίσης. Στόχος των ρυθμιστικών αρχών είναι να καταστήσουν το σύστημα ασφαλέστερο και να δημιουργήσουν μια διαδικασία όπου τα σημαντικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορούν να λειτουργήσουν κατά τρόπο ομαλό, ακόμα κι αν φτάσουν σε "λουκέτο". Προκειμένου να διατηρηθούν τα δημόσια οικονομικά και η πειθαρχία της αγοράς, η αρχή των οικονομικών κανονισμών μετά την κρίση είναι ότι κανένα ιδιωτικό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα δεν πρέπει να θεωρείται από τις αγορές ως "πολύ σημαντικό για να αποτύχει".

 

Ωστόσο, η επίλυση τέτοιων προβλημάτων των τραπεζών συνεπάγεται δύσκολες συναλλαγές μεταξύ πιστωτών και φορολογουμένων, μεταξύ πειθαρχίας της αγοράς και χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, καθώς και μεταξύ φερεγγυότητας και πολιτικού κινδύνου. Η κατανομή των ζημιών σε ιδιώτες πιστωτές βελτιώνει τα κίνητρα και προστατεύει τους φορολογούμενους, αλλά μπορεί να πέσει δυσανάλογα σε ορισμένους επενδυτές και να δημιουργήσει βραχυπρόθεσμη χρηματοπιστωτική αστάθεια.

 

Στις περιπτώσεις της ισπανικής Banco Popular και της ιταλικής Veneto Banca και της  Banca Popolare di Vicenza , φαίνεται ότι έχουν ληφθεί δύο διαφορετικά μέτρα για την επίλυση του ίδιου προβλήματος. Η Veneto Banca και η Banca Popolare di Vicenza δεν ήταν «πάρα πολύ μεγάλες για να αποτύχουν», ωστόσο σώθηκαν χάρη στην κρατική βοήθεια. Η απόφαση που έλαβε η ιταλική κυβέρνηση στις 24 Ιουνίου για να παρέμβει σε αυτές τις προβληματικές τράπεζες είναι μια κρατική απόφαση, ιταλική και όχι ευρωπαϊκή. Στην πραγματικότητα, η πορεία που η κυβέρνηση αποφάσισε να ακολουθήσει, σε συμφωνία με την Επιτροπή και την ΕΚΤ, είναι η συνέχιση της εκκαθάρισης των δύο τραπεζών σύμφωνα με τις ιταλικές διαδικασίες φερεγγυότητας, γεγονός που παρέχει μεγαλύτερη ευελιξία για τη διαφύλαξη των επενδυτών και των καταθετών ομολόγων.

 

Ένα διαφορετικό σύνολο μέτρων λήφθηκε για την ισπανική Banco Popular Espanol, η οποία κατέρρευσε πριν από την επέμβαση της ισπανικής τράπεζας Santander. Σε αυτή την περίπτωση, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ενιαίου Διακανονισμού (SRB), ο οργανισμός της Ευρωζώνης που είναι αρμόδιος για την αντιμετώπιση τραπεζικών κρίσεων, συμφώνησε να ακυρώσει το κοινό του απόθεμα και πρόσθετα κεφαλαιακά μέσα και η Santander ενεπλάκη για να αγοράσει τα υπόλοιπα στοιχεία του ενεργητικού και του παθητικού για ένα ευρώ. Οι καταθέτες και οι θεσμικοί κάτοχοι ομολόγων διασώθηκαν, αλλά οι μέτοχοι και οι επενδυτές κεφαλαίων, που γνώριζαν τους κινδύνους που ανέλαβαν, καταστράφηκαν. Οι θεσμικοί κάτοχοι ομολόγων δεν έχασαν χρήματα και δεν χρειάστηκε κρατική ενίσχυση.

 

Αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση των ιταλικών τραπεζών, όπου η κυβέρνηση προσέφερε εγγυήσεις μέχρι 12 δις ευρώ για να καλύψει τις ζημίες από τα επισφαλή δάνεια των δύο τραπεζών και προσφορά βοήθειας ύψους 5,2 δις ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των 4,8 δις ευρώ για την Banca Intesa, ένα ισχυρό πιστωτικό ίδρυμα της Ιταλίας, το οποίο απέκτησε για 1 ευρώ τα περιουσιακά στοιχεία των δυο παραπάνω ιταλικών τραπεζών. Όσον αφορά τη Montepaschi τον περασμένο Δεκέμβριο, η ιταλική κυβέρνηση συμφώνησε να αντλήσει κρατική ενίσχυση ύψους 5,2 δισ. Ευρώ, ενώ η Banca Intesa, μετά την εξαγορά, πρέπει να διατηρήσει τους κεφαλαιακούς της δείκτες και να πληρώσει αποζημιώσεις κλπ για την απόλυση περίπου 3.500 εργαζομένων.

 

Κακό χρέος στην Ιταλία κατά τομέα

 

 

Πηγή: Τράπεζα της Ιταλίας. Thomson Reuters Datastream

 

Η απόφαση για τις τράπεζες του Βένετο ήρθε όταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είπε ότι οι τράπεζες αποτυγχάνουν, αλλά ποιος θα είναι ο αντίκτυπος των τραπεζών που αποτυγχάνουν στην ιταλική οικονομία; 

 

Θα υπάρξει πολύ μικρή επίπτωση. 

 

Στην πραγματικότητα, οι δύο τράπεζες έχουν συνδυασμένο μερίδιο αγοράς στην Ιταλία κάτω από 2%, καθιστώντας ασαφές αν η αποτυχία τους θα οδηγούσε σε σοβαρή διαταραχή στην ιταλική οικονομία. Ο στόχος της διατήρησης της σταθερότητας και της αποφυγής των τραπεζικών αδυναμιών αποτελεί μία από τις προϋποθέσεις για την παροχή προληπτικής ανακεφαλαιοποίησης στο πλαίσιο της οδηγίας για την ανάκτηση και την αποκατάσταση της βλάβης των τραπεζών (BRRD). Στην περίπτωση αυτή, η SRB αποφάσισε ότι η επίλυση των τραπεζών σύμφωνα με τους νέους κανόνες της ΕΕ δεν ήταν «δικαιολογημένη για το δημόσιο συμφέρον».

 

 

Γράψτε την άποψή σας

Politically Newsletter

Κάντε κλικ εδώ για να εγγραφείτε στο newsletter μας

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τι σημαίνει για τον κόσμο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ

Ούτε μια «συγνώμη» δεν θα ακουστεί για το Βατοπέδι;

Ποιος έφερε και ποιος διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία;

Πώς ένας φθαρμένος, αυταρχικός πολιτικός επιβίωσε ενός καλά οργανωμένου πραξικοπήματος

Πρέπει να παραδώσουμε τους Τούρκους πραξικοπηματίες, ή όχι;

Η πραγματική επιδίωξη του Τσίπρα από το χθεσινό διάγγελμα

Τι ακριβώς σημαίνει «τίποτα δεν θα σταματήσει την κυβέρνηση», κυρία Γεροβασίλη;

Η Ευρώπη από την αρχή, τώρα!

Με κάλπες θα απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δυσμενή απόφαση της Δικαιοσύνης για τα κανάλια!

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Η εκλογή Τραμπ και η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να καταλάβουν τι συνέβη...

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ... κι εκεί...

Γι αυτούς τους πέντε λόγους, η προεδρία Τραμπ θα είναι καταπληκτική

Πάει κι αυτή η ευκαιρία...

Όλη η αλήθεια για το έλλειμμα του 2009 σε πέντε ερωτήσεις- απαντήσεις

all rights reserved | developed & hosted by Jetnet ©