Από τα κόμματα, στα πρόσωπα...

Δημοσιεύτηκε στις 29/05/2017 στην κατηγορία Τάσεις

του Καλλικέλαδου

Η κομματοκρατία στην Ελλάδα είναι υπεύθυνη για πολλά. Το ευχάριστο είναι ότι η συλλογική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας αυτά τα «πολλά» τα έχει εντοπίσει, τα έχει καταγράψει και αποδίδει τα του Καίσαρος, τω Καίσαρι. Τα κόμματα ολόκληρου του πολιτικού φάσματος στη σημερινή Ελλάδα όχι μόνο αδυνατούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη για ένα καλύτερο αύριο, αλλά δεν δίνουν την παραμικρή προοπτική στους Έλληνες, καθώς παραμένουν –παρά την κρίση και την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών- παράγοντες πολιτικού αναχρονισμού.

 

Πατήστε ΕΔΩ για να γραφτείτε στο newsletter του Politically. Είναι απλό κι εύκολο να μαθαίνετε πρώτοι, πού πάνε τα πράγματα.

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει την επώδυνη πολιτική του κατάρρευση στην κοινωνία, καθώς μεταμορφώνεται αθέλητα, από τις εξελίξεις στις οποίες έχει παραδοθεί- ενώ διαβεβαίωνε ότι θα τις καθορίσει- και προσπαθεί να δικαιολογηθεί άτσαλα για αυτή του τη μεταμόρφωση, με έναν πολιτικό λόγο που δεν πείθει ούτε τα στελέχη του, πολλώ δε μάλλον την κοινωνία.

 

Η Νέα Δημοκρατία απέκτησε πριν από ενάμιση χρόνο ένα νέο αρχηγό, που εξελέγη μέσα από μια μεγάλη πολιτική ανατροπή την οποία ο ίδιος και το επιτελείο του κατόρθωσε. Αυτόν τον αρχηγό κι αυτό το επιτελείο το «βαθύ κόμμα» τον αφομοιώνει καθημερινά, αντί να αφομοιώνεται από αυτόν, τον ενσωματώνει, τον καθηλώνει, δείχνει ότι στα δύσκολα, δεν τα καταφέρνει. Η δημοσκοπική ευφορία δεν είναι αρκετή να κρύψει τις παθογένειες, αλλά κυρίως τη διαχρονική έκλειψη της μεγάλης πλειοψηφίας των στελεχών της ελληνικής κεντροδεξιάς από τη ζώσα ελληνική πραγματικότητα, από την κοινωνία, από τους πολίτες εκτός των στενών, ενδοκομματικών δεξαμενών.

 

Η κεντροαριστερά, μετά από μια σειρά επιτυχημένων κινήσεων στο πολιτικό παρασκήνιο που την κατέστησαν τρίτο κόμμα στη Βουλή και δημιούργησαν μια αίσθηση επανάκαμψης, αποκαλύπτει –και προδίδεται από- τις δικές της χίμαιρες, με προσωπικούς ανταγωνισμούς επί ανυπάρκτων για τον πολίτη θεμάτων, τακτικισμούς και ασύνορες προσωπικές εχθρότητες (διαχρονικό γνώρισμα του χώρου αυτού στην Ελλάδα) με αποτέλεσμα να υπονομευθεί εκ των έσω κάθε προσπάθεια πολιτικής παλινόρθωσης.

 

Κατά τα λοιπά, Το Ποτάμι έσβησε τις ελπίδες των πολιτών σε αυτό, με την ταχύτητα που τις άναψε, ενώ σήμερα είναι παράγων της ελληνικής πολιτικής ζωής de facto ο Βασίλης Λεβέντης.

 

Η επίμονη, σταθερή, αναλλοίωτη αδυναμία των κομμάτων ολοκλήρου του πολιτικού φάσματος να εμπνεύσουν τους Έλληνες για μια λυτρωτική πορεία εξόδου από την πολύχρονη παρακμή, δημιουργεί σοβαρούς θεσμικούς κινδύνους. Η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει το ιστορικό και πολιτικό βάθος λ.χ. της βρετανικής, όπου οι πολιτικοί οργανισμοί ανασυντάσσονται, μεταμορφώνονται, προσαρμόζονται στην εκάστοτε συγκυρία και καθοδηγούν τη βρετανική κοινωνία στην ιστορική της πορεία. Η εγχώρια διαρκής απόρριψη των κομμάτων, αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της –ακόμα νεαρής- Ελληνικής Δημοκρατίας που εγκαθιδρύθηκε μετά τη δικτατορία, και φέρει την προσωπική και πολιτική σφραγίδα ενός από τους μεγαλύτερους πολιτικούς ηγέτες της σύγχρονης Ελλάδας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αυτή η αποξένωση του κομματικού συστήματος από το σώμα των Ελλήνων πολιτών, πρέπει εγκαίρως να αντιμετωπιστεί θεσμικά, όχι επιπόλαια ή με την αγχώδη, συνεχή δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών που εξ αρχής δεν κρύβουν ότι δεν ιδρύονται για να αλλάξουν τη ζωή της Ελλάδας, αλλά με τον ελάχιστο στόχο να εκπροσωπηθούν στο Κοινοβούλιο, να γίνουν δηλαδή ένα μικρό μέρος του άρρωστου πολιτικού σκηνικού, να καπαρώσουν ένα σκαμπουδάκι σε μια απόμερη γωνιά της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας, όπου νοσηλεύεται η κομματοκρατία...

 

Το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί θεσμικά, πριν η συλλογική απόρριψη οδηγήσει σε καταστάσεις εκτός πλαισίων. Η συζητούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος πρέπει, στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου, να συζητήσει τις θετικές εμπειρίες από την εκλογική μάχη σε άλλες χώρες όχι μόνο περί τα κόμματα, αλλά και περί τα πρόσωπα. Η απευθείας εκλογή του Ανωτάτου Άρχοντα, για παράδειγμα από τους πολίτες, σε συνδυασμό με την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του, ώστε να αμβλυνθεί το απόλυτα πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο το οποίο δεν μας πάει πουθενά, ίσως είναι μια λύση. Οι ΗΠΑ κι η Γαλλία παρά τις πολιτειακές μας διαφορές με αυτές τις δυο χώρες- παρέχουν σημαντικές εμπειρίες για το πώς τα πρόσωπα μπορούν –δυνητικά- να ανανεώσουν πολιτικούς χώρους και πολιτικούς λόγους. Οι Δημοκρατικοί του Μπιλ Κλίντον δεν έχουν καμία πολιτική και προγραμματική σχέση με τους Δημοκρατικούς του Ομπάμα. Το ίδιο οι Ρεπουμπλικανοί του Ρέιγκαν με τους Ρεπουμπλικανούς του Μπους και τους Ρεπουμπλικανούς του Τραμπ. Οι Βρετανοί Εργατικοί του Μπλερ είναι η μέρα με τη νύχτα με τους σημερινούς του Κόρμπιν. Οι Γάλλοι Ρεπουμπλικανοί άλλαξαν σημαντικά από την εποχή του Σιράκ, όταν λεγόταν Γκολικοί, μέχρι τον Φιγιόν. Καμία σχέση δεν έχουν οι Γάλλοι Σοσιαλιστε΄ς επί Μιτεράν, με τον εαυτό του ςεπί Ζοσπέν και στη συνέεια επί Ολαντ. Κι ο Μακρόν, ένα πρόσωπο χωρίς κόμμα πίσω του, αλλάζει εκ τωνπ ραγμάτων ολόκληρη τη γαλλική πολιτική σκηνή, όπως θα φανεί και στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου. Προς το καλύτερο, ή προς το χειρότερο, μένει να αποδειχθεί. Πάντως την αλλάζει!

 

Δεν σημαίνει ότι η επένδυση σε πρόσωπα οδηγεί σε μια ευθύγραμμη ανοδική πορεία τα πολιτική σκηνικά ή την πορεία των χωρών, όπου υπάρχουν αυτές οι επενδύσεις. Αλλά σίγουρα ευνοεί την ανανέωση των αντιστοίχων πολιτικών χώρων, την πιο εύκολη ενσωμάτωση νέων πολιτικών θέσεων, νέων ιδεολογικών και κοινωνικών διακυβευμάτων, νέων πολιτικών προσώπων σε όλα τα επίπεδα των κομματικών σχηματισμών.

 

Το πρόβλημα είναι ότι τη διαχείριση της Συνταγματικής Αναθεώρησης θα την κάνουν τα σημερινά ελληνικά πολιτικά κόμματα... 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Οικονομία και ανάπτυξη- η έρευνα της Καπα Research που παρουσιάστηκε στην εκδήλωση του ΡΕΥΜΑτος

 

Πώς οι ελληνικές επιχειρήσεις θα συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση της χώρας

 

Πλάτων Μαρλαφέκας: Πώς η πρωτοβουλία ΕΛΛΑ-ΔΙΚΑ ΜΑΣ προάγει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας

 

Άγις Πιστιόλας: Τι σημαίνει το τρίπτυχο "παραγωγή, έδρα, ιδιοκτησία";

 

Μανώλης Αγγελάκας: Τι περιμένουν από την Πολιτεία και την κοινωνία οι ελληνικές παραγωγικές επιχειρήσεις;

 

Πάθος για την Ελλάδα: Η ομιλία του Θανάση Σκορδά

 

Η κίνηση της πατριωτικής οικονομίας 

Γράψτε την άποψή σας

Politically Newsletter

Κάντε κλικ εδώ για να εγγραφείτε στο newsletter μας

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τι σημαίνει για τον κόσμο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ

Ούτε μια «συγνώμη» δεν θα ακουστεί για το Βατοπέδι;

Ποιος έφερε και ποιος διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία;

Πώς ένας φθαρμένος, αυταρχικός πολιτικός επιβίωσε ενός καλά οργανωμένου πραξικοπήματος

Πρέπει να παραδώσουμε τους Τούρκους πραξικοπηματίες, ή όχι;

Η πραγματική επιδίωξη του Τσίπρα από το χθεσινό διάγγελμα

Τι ακριβώς σημαίνει «τίποτα δεν θα σταματήσει την κυβέρνηση», κυρία Γεροβασίλη;

Η Ευρώπη από την αρχή, τώρα!

Με κάλπες θα απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δυσμενή απόφαση της Δικαιοσύνης για τα κανάλια!

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Η εκλογή Τραμπ και η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να καταλάβουν τι συνέβη...

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ... κι εκεί...

Γι αυτούς τους πέντε λόγους, η προεδρία Τραμπ θα είναι καταπληκτική

Πάει κι αυτή η ευκαιρία...

Όλη η αλήθεια για το έλλειμμα του 2009 σε πέντε ερωτήσεις- απαντήσεις

all rights reserved | developed & hosted by Jetnet ©