Γιατί ο Πούτιν συνεχίζει να κερδίζει τον ιδεολογικό πόλεμο

Δημοσιεύτηκε στις 23/12/2016 στην κατηγορία Φροντιστήριο

Του Ed West

Δεν έχω ιδέα αν η Ρωσία ανακατεύτηκε στις εκλογές των ΗΠΑ. Φαντάζομαι ότι είναι από εκείνες τις καταστάσεις που όλοι ψεύδονται και οι Ρώσοι διπλά. Αλλά υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις που κανείς δεν φαίνεται να θέτει.

 

Καταρχάς, πως οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να βρεθούν στη θέση όπου μία ξένη και όχι πολύ φιλική δύναμη επηρεάζει τις εκλογές τους; Θα ήταν αυτό δυνατόν το 1950 ή το 1980 για παράδειγμα; Φαίνεται εξαιρετικά απίθανο.

 

Οι ιδρυτές των ΗΠΑ ήταν κάθετοι στο ζήτημα της ξένης επιρροής στην πολιτική της χώρας τους, την οποία θεωρούσαν ότι θα οδηγούσε στη διαφθορά.

 

Αυτός είναι ο λόγος που οι δεσμοί της Κλίντον με πετρελαιοπαραγωγά κράτη όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία την έκαναν δικαίως να φαίνεται ανάξια της εμπιστοσύνης των Αμερικανών ψηφοφόρων. Αυτές οι χώρες είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων φίλοι-εχθροί της Αμερικής και παρά το γεγονός ότι αυτό το τμήμα του Αραβικού κόσμου κινείται αργά σε σωστή κατεύθυνση, τα συμφέροντά τους δεν είναι τα ίδια με εκείνα του Αμερικανικού λαού.

 

Αλλά τι έγινε με τη Ρωσία; Είμαι επιφυλακτικός για τους ισχυρισμούς που έγιναν σχετικά με την επιρροή των Ρώσων, οι οποίοι υποδηλώνουν μία σχεδόν υπερφυσική ικανότητα να κατευθύνουν τους δυτικούς ψηφοφόρους. Φαίνεται ότι οδηγούμαστε σε θεωρίες συνωμοσίας. Αλλά ποιος ξέρει πλέον;

 

Είναι περισσότερο εύλογο ότι Ρώσοι χάκερ βοήθησαν το Ρεπουμπλικανικό κόμμα να κερδίσει, αλλά η επίδραση της Ρωσίας θα ήταν ελάχιστη χωρίς τη διακριτική υποστήριξη ή συμπάθεια από το ένα κόμμα των ΗΠΑ.

 

Αυτό είναι σίγουρα μία προειδοποίηση, εφόσον οι εξωτερικές δυνάμεις είναι ικανές να παρέμβουν μόνο σε πάρα πολύ διχασμένα πολιτικά συστήματα, όπως βλέπουμε πχ στους δυστυχείς Σύριους. Η ξένη παρέμβαση δεν θα ήταν δυνατή στην περίοδο μετά τον Β’ ΠΠ, διότι τα πράγματα που ένωναν τους Αμερικανούς ήταν πιο ισχυρά από την πολιτική των κομμάτων. Ο αυξανόμενος διχασμός της Αμερικής δεν κάνει την ξένη επιρροή περισσότερο εύκολη και πιθανή στο μέλλον;

 

Μία ερώτηση που κανείς δεν φαίνεται να θέτει είναι το γιατί οι πολιτικοί που είναι υπέρ του Πούτιν νικούν πάντα. Η ανοικτή αντιπαλότητα προς τη Ρωσία φαίνεται να είναι πολιτικά επιζήμια σήμερα, και αυτό παρά τον πόλεμο σε μία ευρωπαϊκή χώρα και διάφορες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό.

 

Είμαι μπερδεμένος με την υποστήριξη της σκληροπυρηνικής Αριστεράς στη Ρωσία. Η υποστήριξη των πολύ συντηρητικών προς τη Ρωσία έχει τουλάχιστον λογική, αφού η Ρωσία ήταν διαχρονικά πολύ συντηρητική δύναμη, με εξαίρεση το διάστημα 1917-2000. Αλλά ενώ μεγάλο μέρος της Δυτικής πολιτικής τάξης είναι εχθρικό προς αυτήν τη χώρα και τη βλέπει σαν υπαρξιακό αντίπαλο, είναι παράξενο ότι αυτή η στάση της συγκεντρώνει τόσο μικρή υποστήριξη από τον Δυτικό πληθυσμό.

 

Υποπτεύομαι ότι βλέπουν αυτή την αντίθεση σαν έναν ψυχρό πόλεμο μεταξύ «πολυπολιτισμού» και «κυρίαρχου κράτους». Στην περίπτωση αυτή, ο «Ρωσικός πολιτικός βαρβαρισμός» δεν είναι πολύ χειρότερος από τη «Δυτική παρακμή». Μπορεί να είναι πιο ευχάριστο να ζεις μέσα στην παρακμή, αλλά δεν θα μας ευχαριστούν τα εγγόνια μας για αυτό.

 

Επίσης, υποπτεύομαι ότι ο Πούτιν κατανοεί ένα ουσιώδες τμήμα της ανθρώπινης φύσης καλύτερα από τους Δυτικούς αντιπάλους του, δηλαδή την ανάγκη για ηρωικό αφήγημα.

 

Πριν 50 έτη, ο ηγέτης μίας πολύ ισχυρότερης Αμερικής ζήτησε από τον λαό να μη ρωτά τι μπορεί να κάνει η χώρα του για αυτόν, αλλά τι μπορεί να κάνει αυτός για τη χώρα του. Σήμερα, οι Δυτικοί πολιτικοί μιλούν μόνο για ισότητα στην Αριστερά και για σκληρά εργαζόμενες οικογένειες στη Δεξιά. Είναι θλιβερό.

 

Αλλά οι άνθρωποι, και ειδικά οι άνδρες, έχουν ανάγκη να πιστεύουν ότι η ζωή τους έχει κάποιο μεγαλύτερο νόημα. Για τους Δυτικούς που έχουν περάσει από τον Φρόιντ  οι μάτσο στάσεις του Πούτιν μπορεί να φαίνονται εγγενώς αστείες, αλλά σε ένα άλλο βαθύτερο επίπεδο η επίκληση του στον ηρωισμό λειτουργεί. Ειδικά, η Ρωσική συζήτηση για μία σταυροφορία ώστε να καταστραφεί ο Ισλαμισμός αποδίδει, τη στιγμή που ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ με δυσκολία παραδέχεται ότι ο Ισλαμισμός υπάρχει. Μέχρι οι Δυτικοί να κατανοήσουν γιατί ο Πούτιν συνεχίζει να κερδίζει θα ψάχνουν για πιο πολύπλοκες και εξεζητημένες ερμηνείες, το οποίο μου φαίνεται να είναι ένα είδος ψυχολογικής νίκης των Ρώσων.-

Απόδοση στην ελληνική γλώσσα από την ομάδα του politically.gr του άρθρου του Ed West που δημοσίευσε η Βρετανική πολιτική επιθεώρηση «The Spectator» (www.spectator.co.uk)

 

Θέλετε να είστε ενήμεροι για όλες τις αναρτήσεις μας; Γραφτείτε στο newsletter του Politically, για να μαθαίνετε πρώτοι, πού πάνε τα πράγματα. Πατήστε εδώ, είναι εύκολο και γρήγορο...

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Θα αποδώσουν οι πολιτικοί τακτικισμοί της κυβέρνησης;

Έχει μέλλον το διεθνές εμπόριο;

Πόσα ακόμα «ώριμα φρούτα» θα καταναλώσει η Νέα Δημοκρατία;

Ο Τσίπρας φέρνει κοντά τις εκλογές και διεκδικεί την αντισυστημική ψήφο

 

Γράψτε την άποψή σας

Politically Newsletter

Κάντε κλικ εδώ για να εγγραφείτε στο newsletter μας

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τι σημαίνει για τον κόσμο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ

Ούτε μια «συγνώμη» δεν θα ακουστεί για το Βατοπέδι;

Ποιος έφερε και ποιος διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία;

Πώς ένας φθαρμένος, αυταρχικός πολιτικός επιβίωσε ενός καλά οργανωμένου πραξικοπήματος

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Πρέπει να παραδώσουμε τους Τούρκους πραξικοπηματίες, ή όχι;

Η πραγματική επιδίωξη του Τσίπρα από το χθεσινό διάγγελμα

Η Ευρώπη από την αρχή, τώρα!

Τι ακριβώς σημαίνει «τίποτα δεν θα σταματήσει την κυβέρνηση», κυρία Γεροβασίλη;

Με κάλπες θα απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δυσμενή απόφαση της Δικαιοσύνης για τα κανάλια!

Η εκλογή Τραμπ και η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να καταλάβουν τι συνέβη...

Όλη η αλήθεια για το έλλειμμα του 2009 σε πέντε ερωτήσεις- απαντήσεις

Γι αυτούς τους πέντε λόγους, η προεδρία Τραμπ θα είναι καταπληκτική

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ... κι εκεί...

Πάει κι αυτή η ευκαιρία...

all rights reserved | developed & hosted by Jetnet ©