Ας καλμάρουν, επιτέλους, οι έξαλλοι εχθροί του Τραμπ...

Δημοσιεύτηκε στις 11/11/2016 στην κατηγορία Πολιτική

της Κατερίνας Παναγιώτου

Αφού οι πρώτες αντιδράσεις στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ χαρακτηρίζονταν από αμηχανία η δεύτερη σκέψη έρχεται μαζί μ’ ένα προβληματισμό: κι αν ο Ντόναλντ Τραμπ δεν εννοούσε όσα υπαινισσόταν για το μίσος, το ρατσισμό, την απρόκλητη επιθετικότητα, την καταστολή, τα ψέματα; Μήπως όλη αυτή η εκστρατεία δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια τελετουργία πριν τον εξαγνισμό της ψηφοφορίας;  Αναλυτές επιμένουν πως κανείς δεν μπορεί να δώσει ασφαλή απάντηση ούτε ίσως ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ. 

 

Μια από τις τελευταίες προβλέψεις του ίδιου του νεοεκλεγέντος προέδρου ήταν ότι η εκλογή του θα είναι ένα «Brexit, συν, συν, συν». Η αναφορά ήταν σαφής για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, όταν πριν από τέσσερις μήνες οι ψηφοφόροι απέρριψαν ό,τι αντιλαμβάνονται ως αποτυχία της άρχουσας τάξης να σταθεί στο ύψος των υποχρεώσεων αλλά και των υποσχέσεών της. Όπως έδειξαν καταγραφές της κοινής γνώμης, οι πολίτες πιστεύουν πως επί δεκαετίες, ελίτ μορφωμένων αστών κυριαρχούσαν φροντίζοντας να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Το αποτέλεσμα ήταν η εξέγερση εκείνων που δεν είχαν τα μέσα η οποία προκάλεσε δονήσεις στη δημοκρατία και ξεβόλεψε τους ισχυρούς βολεμένους.

 

Κατά τρόπο ανάλογο, τόσο ο Τραμπ στην Αμερική όσο και οι οπαδοί του Brexit στη Βρετανία, δεν είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Αυτό είναι άλλωστε συχνά και το πρόβλημα των ανατροπών. Έχουν έναν στόχο, γνωρίζοντας καλά τι είναι αυτό που δεν θέλουν. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Τραμπ τους το είπε.

 

Σε διάστημα δύο δεκαετιών, οι μισοί Αμερικανοί έγιναν φτωχότεροι. Επιπλέον φοβούνταν τον κόσμο γύρω τους, ενώ συνειδητοποιούσαν πως είχαν εξαπατηθεί και μάλιστα το σύστημα που τους εξαπάτησε δεν ενδιαφερόταν γι’ αυτό. Η Χίλαρι Κλίντον απευθύνθηκε στους νέους και τις μειονότητες αλλά αγνόησε τους γεροντότερους, τους λευκούς και τους στερημένους.

 

 Όπως παρατηρούν αναλυτές τον Ιούνιο, μεταξύ των Δημοκρατικών που ψήφισαν υπέρ του σοσιαλιστή Μπέρνι Σάντερς, ένα ποσοστό 60% δήλωναν πως θα προτιμούσαν τον Τραμπ έναντι της Κλίντον γιατί εκτιμούσαν την ειλικρίνειά του και θεωρούσαν πως μπορεί να είναι ρατσιστής και μισογύνης αλλά ταυτόχρονα είναι αυτό που φαίνεται και μάλιστα μ’ έναν οικείο τρόπο.

 

Επισημαίνουν όμως ταυτόχρονα, πως είναι ανόητο να αντιμετωπίζεται ο Τραμπ ως ένας συμβατικός δεξιός. Γενικότερα, εξηγούν ότι το πρίσμα της αριστεράς-δεξιάς πρέπει να πεταχτεί στα σκουπίδια καθώς στη νέα πολιτική πραγματικότητα η διάκριση γίνεται μεταξύ κατεστημένων και αουτσάιντερ, μεγάλων αστικών κέντρων και επαρχίας, επιτυχίας και αποτυχίας. Προς το παρόν δε, είναι οι αουτσάιντερ που βρίσκονται σε άνοδο τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική.

 

Ο Τραμπ είναι ένας Νεοϋορκέζος που δεν μοιάζει καθόλου στον ιδεολόγο Ρέιγκαν. Μάλιστα, όταν ζήτησε περισσότερες δημόσιες δαπάνες, το φιλο-συντηρητικό National Review τον αποκάλεσε «απειλή για την αμερικανική συντηρητική παράταξη». Επίσης οι πολιτικές του στην πραγματικότητα δεν χαρακτηρίζονται από συνέπεια. Έχει ταχθεί υπέρ αλλά και κατά των αυστηρότερων ελέγχων για την οπλοκατοχή, υπέρ αλλά και κατά των αμβλώσεων, υπέρ και κατά του ελεύθερου εμπορίου, υπέρ του Εθνικού Συστήματος Υγείας και κατά του Συστήματος Υγείας της κυβέρνησης Ομπάμα. Έτσι, δεν είναι αυθαίρετο να πει κανείς πως προβάλλει τις αντιφάσεις του.

 

Άλλωστε ο Τραμπ δεν πρόκειται να κυβερνήσει χωρίς προκλήσεις και έντονη αμφισβήτηση. Έχει υποσχεθεί να κηρύξει τον πόλεμο σε προβλήματα, όπως η γραφειοκρατία, σε πεδία όπου όσοι το επιχείρησαν στο παρελθόν, απέτυχαν. Οι υποστηρικτές του όσο και οι αντίπαλοί του θα τον παρακολουθούν οι μεν με προσοχή, οι δε με καχυποψία. 

 

Στην ομιλία του μετά τη νίκη, ο Ντόναλντ Τραμπ σε διαφορετικούς τόνους, εμφανίστηκε ενωτικός κι έστειλε μηνύματα σύμπνοιας προς όλες τις κατευθύνσεις. 

 

Μάλιστα, σύμφωνα με σύγχρονους Αμερικανούς ιστορικούς, δεν χρειάζεται να ωραιοποιήσουμε το αδιανόητο. Αρκεί να προσαρμοστούμε σε μια νέα πραγματικότητα. Επιμένουν πως ο Τραμπ δεν είναι ο χειρότερος υποψήφιος που αναδείχθηκε πρόεδρος. Έχει να ανταγωνιστεί τον Άντριου Τζάκσον, τον Γουόρεν Χάρντινγκ και τον Ρίτσαρντ Νίξον. Μέχρι βεβαίως να αποδείξει το αντίθετο.-

 

Θέλετε να είστε ενήμεροι για όλες τις αναρτήσεις μας; Γραφτείτε στο newsletter του Politically, για να μαθαίνετε πρώτοι, πού πάνε τα πράγματα. Πατήστε εδώ, είναι εύκολο και γρήγορο...

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

«Η Τουρκία δεν είναι μόνο η Τουρκία»

Φιλόδοξος, αλλά μετ' εμποδίων ο δρόμος της Τερέζας Μέι

Η διά βίου εκπαίδευση, ακολουθεί τα χάλια της Παιδείας

Τα «κρυφά» μηνύματα του Συνεδρίου ΣΥΡΙΖΑ

Γιατί επελαύνει ο λαϊκισμός στην Ευρώπη

Γράψτε την άποψή σας

Politically Newsletter

Κάντε κλικ εδώ για να εγγραφείτε στο newsletter μας

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τι σημαίνει για τον κόσμο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ

Ούτε μια «συγνώμη» δεν θα ακουστεί για το Βατοπέδι;

Ποιος έφερε και ποιος διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία;

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Πώς ένας φθαρμένος, αυταρχικός πολιτικός επιβίωσε ενός καλά οργανωμένου πραξικοπήματος

Πρέπει να παραδώσουμε τους Τούρκους πραξικοπηματίες, ή όχι;

Η πραγματική επιδίωξη του Τσίπρα από το χθεσινό διάγγελμα

Η Ευρώπη από την αρχή, τώρα!

Τι ακριβώς σημαίνει «τίποτα δεν θα σταματήσει την κυβέρνηση», κυρία Γεροβασίλη;

Με κάλπες θα απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δυσμενή απόφαση της Δικαιοσύνης για τα κανάλια!

Η εκλογή Τραμπ και η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να καταλάβουν τι συνέβη...

Όλη η αλήθεια για το έλλειμμα του 2009 σε πέντε ερωτήσεις- απαντήσεις

Γι αυτούς τους πέντε λόγους, η προεδρία Τραμπ θα είναι καταπληκτική

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ... κι εκεί...

Πάει κι αυτή η ευκαιρία...

all rights reserved | developed & hosted by Jetnet ©