Σκέψεις γύρω από τον επιχειρούμενο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας

Δημοσιεύτηκε στις 25/11/2018 στην κατηγορία Τάσεις

του Λουκά Γερόλυμπου

Δίστασα πριν σχολιάσω τα πρόσφατα εκκλησιαστικά. Θεώρησα ότι δεν είναι σωστό να σπεύσω εγώ, ένα άτομο ολίγον θρησκευόμενο, έναντι άλλων που είναι πιο κοντά στην εκκλησία.

 

Από την άλλη, αφενός θλίβομαι ως πολίτης όταν βλέπω δύο θεσμούς της κοινωνίας, Εκτελεστική Εξουσία και Εκκλησία να φέρονται τόσο αδέξια γύρω από το θέμα και να τραυματίζονται και οι δύο, αφετέρου εξεγείρομαι όταν βλέπω ότι το αντικληρικαλιστικό πνεύμα της μοντέρνας εποχής, τελευταία στην χώρα μας, έχει εκτραπεί σε αριστερή αντικληρικαλιστική μανία.

 

Το θέμα αγάπης/μίσους, εκκλησιάς/κράτους δεν είναι τωρινό· έρχεται και ξανάρχεται για να μην πω μονίμως σοβεί.

 

Στην Επανάσταση του 1821 η εκκλησία συνέδραμε τον Αγώνα με πολύτιμα αντικείμενα που είχε. Ο ιστορικός της εποχής Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων έγραψε σχετικά: «Αι κατά τόπους Εκκλησίαι και Μοναί συνεισέφερον προθύμως λυχνίας αργυράς και κηροπήγια και εί τι άλλο των εκτός της Θείας Τραπέζης καθιερωμένων χρυσών και αργυρών σκευών, προς διατροφή των αγωνιζομένων πενήτων, κουφίζουσα το δυνατόν τας φοβεράς ανάγκας του πολέμου. Συνήχθησαν δε περίπου λίτραι δισχίλιαι τετρακόσιαι ή οκάδες αργυρού 800».

 

Μετά την Απελευθέρωση η Εκκλησία, το 1833, προσέφερε στο Κράτος και στην περιοχή των Αθηνών, 1.119.464 τετραγωνικά μέτρα και 168.478 τετραγωνικών πήχεων αστικών οικοπέδων καθώς και 2.552.600 στρέμματα κτημάτων περί την μικρή τότε σε έκταση και πληθυσμό πόλη. Έτσι κατασκευάστηκαν δεκάδες μεγάλων κτιρίων, μεταξύ των οποίων η Ακαδημία, τα Νοσοκομεία Αρεταίειο, Αιγινίτειο, Ευαγγελισμός, Συγγρού, Σωτηρία, Παίδων και Αγία Ελένη, το Μετσόβειο Πολυτεχνείο και πολλά άλλα διδακτήρια, νεκροταφεία, πλατείες, σανατόρια, γυμναστήρια και αλσύλια.

 

Επί Όθωνος η αντιβασιλεία κατήργησε 416 μοναστήρια, με αποτέλεσμα, η περιουσία τους να περιέλθει στο δημόσιο· ομοίως υπήρξαν και άλλες παρεμβάσεις και ‘συμφωνίες’.

 

Η κατάσταση οξύνθηκε περαιτέρω, για να κάνουμε ένα άλμα χρονικό, τα τελευταία 30-40 χρόνια, με τον νόμο Τρίτση (Ν.1700/1987), με τον οποίο το ελληνικό κράτος επιχειρούσε να… αξιοποιήσει τη μοναστηριακή περιουσία, ενώ η Εκκλησία κατήγγειλε ότι στην ουσία λάμβανε χώρα δήμευση των κτημάτων της. Εν τέλει το θέμα έφτασε ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο επικαλούμενο τη Σύμβαση της Ρώμης κάλεσε το κράτος είτε να επιστρέψει στις μονές την περιουσία τους, είτε να τις αποζημιώσει. Ως αποτέλεσμα, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, κατέστησε τον εν λόγω νόμο «ανενεργό» και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν.

 

Λόγω αυτής της μακράς προϊστορίας, θεωρώ οτι η εκκλησία, αντί να περιμένει παθητικά τις κινήσεις του κράτους, θα έπρεπε και με δική της πρωτοβουλία να έχει προχωρήσει σε θέσεις και προτάσεις και, γιατί όχι, σε πράξεις.

 

Στα τωρινά συμβαίνοντα, εισαγωγικά να διευκρινίσουμε ότι, εν αντιθέσει προς τον Πάπα και κάποιους ορθόδοξους πατριάρχες - όπως πχ Βουλγαρίας και Ρουμανίας, οι οποίοι είναι «Πρώτοι» και αποτελούν αυτοτελώς όργανο της εκκλησιάς τους - η Ελλαδική Εκκλησία έχει ως «Πρώτον», Σύνοδον.

Ο Αρχιεπίσκοπος, δεν αποτελεί αυτοτελώς όργανον της εκκλησίας, απλώς είναι πρόεδρος της Ιεραρχίας δηλαδή της Συνόδου των επισκόπων. Οι δε επίσκοποι εκλέγονται και δεν διορίζονται από τον Αρχιεπίσκοπο, όπως πχ οι υπουργοί που διορίζονται και παύονται από τον Πρωθυπουργό.

 

Όσον αφορά τις πρόσφατες κινήσεις του, ο Αρχιεπίσκοπος μοιάζει παραζαλισμένος.

 

Δεν είχε κανένα λόγο να «συμφωνήσει» - έτσι αναγγέλθηκε - με τον πρωθυπουργό, κάτι που δεν είχε προηγουμένως συζητηθεί και συμφωνηθεί με την Ιεραρχία.  Η Κυβερνητική πλευρά, από την άλλη, έδειξε αυταρχικότητα και αλαζονεία· θυμίζω ότι η κυβέρνηση δια του κυβερνητικού εκπροσώπου είπε ότι είναι αποκλειστικά θέμα της πολιτείας η πληρωμή των κληρικών, και πώς θα προχωρήσει νομοθετικά μονομερώς, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει - βλέποντας έτσι να θίγεται το κύρος της - και να συνεχίσει τον… διάλογο.

 

Δηλαδή χαμένοι και οι δύο ή, σε μοντέρνα διατύπωση, κατάσταση lose-lose.

 

Η κυβέρνηση ήλπιζε σε κατάσταση win-win.

 

Το δικό της κέρδος θα ήταν α) η απελευθέρωση 10.000 θέσεων για να μπορέσει να διορίσει αντίστοιχο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, προφανώς αποβλέποντας σε εκλογικό όφελος, και β) η απόκτηση της εναπομείνασας εκκλησιαστικής περιουσίας.

 

Το υποτιθέμενο όφελος της εκκλησίας θα ήταν ο πορισμός του 50% από την αξιοποίηση της παραχωρούμενης περιουσίας που θα διαχειρίζεται πλέον, υποτίθεται κερδοφόρα, το κράτος.

 

Τίθενται τα ερωτήματα.

 

Πρώτονέχει ποτέ το Κράτος διαχειρισθεί κερδοφόρα οτιδήποτε;

 

Δυστυχώς η απάντηση είναι, Όχι.

 

Δεύτερον, αν το κράτος χρειάζεται έσοδα, που σίγουρα χρειάζεται, γιατί ως τώρα δεν έχει αξιοποιήσει την δική του περιουσία;

 

Είναι, λόγου χάριν, πασίγνωστο ότι ενώ έχει χιλιάδες ακίνητα, αντί να αξιοποιήσει αυτά, νοικιάζει άλλα δαπανώντας εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ, για τα οποία χαρατσώνει με φόρους τους πολίτες.

 

Όχι μόνον τώρα, και όχι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ. Όλες ανέκαθεν οι Ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αξιοθαύμαστα επιδείξει αυτήν την αρνητική επίδοση.

 

Για την σχέση εκκλησίας κράτους ακούγεται συχνά ο όρος «χωρισμός». Όσοι τον χρησιμοποιούν εννοούν:

 

α) να υπάρξει θρησκευτική ουδετερότητα της πολιτείας, και

 

β) να πάψουν να πληρώνονται οι κληρικοί από τον δημόσιο κορβανά.

 

Για το α), ας διαβάσουμε το άρθρο 13 παρ. 2 του Συντάγματος του 2008:

 

«Kάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. H άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη».

 

Το άρθρο αυτό εγγυάται την ουδετερότητα της Πολιτείας έναντι οιασδήποτε θρησκείας. Άρα αυτό βγαίνει από το κάδρο του ‘χωρισμού’

 

Για το β), προβάλλεται το «επιχείρημα» ότι το Κράτος πρέπει να πάρει την εκκλησιαστική περιουσία, διότι έχει αναλάβει την μισθοδοσία των Εφημερίων (από το 1945) και των Επισκόπων (από το 1980). Αποσιωπάται, όμως, το γεγονός ότι ήμισθοδοσία αυτή αποτελεί συμβατική υποχρέωση του Κράτους, έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες είχε προβεί ή Εκκλησία της Ελλάδος, κυρίως από το 1922 ως το 1932, για την αποκατάσταση προσφύγων της Μικράς Ασίας, και κατά το 1952 οπότε το Κράτος πήρε τα 4/5 (80%) της καλλιεργούμενης ή καλλιεργήσιμης εκκλησιαστικής αγροτικής γης, στο 1/3 της πραγματικής αξίας της. Συγκεκριμένα η πληρωμή των κληρικών είναι παγίως δια νόμου (από τον νόμο 536/1945 , μέχρι τον αναγκαστικό νόμο 469/1968 (ΦΕΚ Α΄ 162/1968) που εξομοίωσε μισθολογικά τον κληρικό με τον δημόσιο υπάλληλο) συμφωνημένη. Έτσι βγαίνει και η μισθοδοσία από το κάδρο του ‘χωρισμού’

 

Τότε για ποιόν χωρισμό μιλούμε?

 

Τέλος αξίζει να σκεφθούμε δύο ακόμη πράγματα.

 

1. Αν η εκκλησιαστική περιουσία περιέλθει στο Κράτος, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δοθεί στο υπερταμείο και από εκεί, πιθανότατα, ως λάφυρο στα διάφορα φαντ, χαντ, ψαντ η όπως λέγονται αυτά.

 

2. Η ενδεχόμενη, κατ’ ουσίαν, δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, αν συμβεί, θα αποτελέσει δυσμενή διακριτική μεταχείρηση της Ελληνικής Εκκλησίας έναντι των λοιπών υπαρχουσών στην χώρα θρησκειών.

 

Γράψτε την άποψή σας

Ροή αναρτήσεων

Ποια είναι τα Πρωτόκολλα και οι Συμφωνίες τα οποία οριοθετούν τα Ελληνοαλβανικά Σύνορα!

Ολόκληρη η εκδήλωση του ΡΕΥΜΑτος για τη Συνταγματική Αναθεώρηση (video)

Η ισλαμική ιδεολογία στη Γαλλία

Δεν είναι οι κόκκινοι, οι κιτρινόμαυροι είναι ρεεεεε

Ιδεολογία, προκατάληψη και ανοιχτή σκέψη

Σκέψεις γύρω από τον επιχειρούμενο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας

«Πώς η αναθεώρηση του Συντάγματος επηρεάζει την Παραγωγική Ανασυγκρότηση»

Μερικές σκέψεις για την άνοδο της εθνικιστικής δεξιάς παντού στον κόσμο (σχεδόν)

Το Ρ.ΕΥ.Μ.Α. παρεμβαίνει στο διάλογο για τη Συνταγματική Αναθεώρηση

Η Εθνική μας Εορτή μέσα από τα μάτια του Γιώργου Σεφέρη και δημοσιογράφων

Η Εθνική μας Εορτή και η Κυρία Έφη Μπέμπου

Εκλογική, όχι οικονομική η ένταση μεταξύ Ρώμης- Βρυξελλών

Όλο και μεγαλύτερη, όλο και πιο άδικη η φορολογία στην Ελλάδα

Γιατί κάνουν θραύση οι αδίστακτοι καιροσκόποι της πολιτικής

Τι συμβαίνει με τις τράπεζες

Politically Newsletter

Κάντε κλικ εδώ για να εγγραφείτε στο newsletter μας

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τι σημαίνει για τον κόσμο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ

Ούτε μια «συγνώμη» δεν θα ακουστεί για το Βατοπέδι;

Ποιος έφερε και ποιος διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία;

Πρέπει να παραδώσουμε τους Τούρκους πραξικοπηματίες, ή όχι;

Πώς ένας φθαρμένος, αυταρχικός πολιτικός επιβίωσε ενός καλά οργανωμένου πραξικοπήματος

Η πραγματική επιδίωξη του Τσίπρα από το χθεσινό διάγγελμα

Η Ευρώπη από την αρχή, τώρα!

Τι ακριβώς σημαίνει «τίποτα δεν θα σταματήσει την κυβέρνηση», κυρία Γεροβασίλη;

Με κάλπες θα απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δυσμενή απόφαση της Δικαιοσύνης για τα κανάλια!

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Η εκλογή Τραμπ και η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να καταλάβουν τι συνέβη...

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ... κι εκεί...

Όλη η αλήθεια για το έλλειμμα του 2009 σε πέντε ερωτήσεις- απαντήσεις

Γι αυτούς τους πέντε λόγους, η προεδρία Τραμπ θα είναι καταπληκτική

Πάει κι αυτή η ευκαιρία...

all rights reserved | developed & hosted by Jetnet ©