Θέλουμε, άρα μπορούμε!

Δημοσιεύτηκε στις 12/02/2018 στην κατηγορία Τάσεις

του Δρ. Θεόδωρου Κόκκορη

Βρίσκομαι στο Πορ. Ελίζαμπεθ στη Ν. Αφρική. Είμαι εδώ για 3 μήνες ασχολούμενος με διαφορά αναπτυξιακά projects. Είμαι 67 ετών και σκέφτομαι με τι ακόμα να ασχοληθώ στο μέλλον. Γιατί το μέλλον είναι μπροστά . Και έχει ευκαιρίες . Για όσους θέλουν βέβαια.

Παρακολουθώ τα πράγματα στην Ελλάδα από απόσταση και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να βλέπω τη κατάσταση με άλλο μάτι. Πιο ψυχρά , πιο αντικειμενικά. Να κάνω συγκρίσεις.

Με ενδιαφέρει το θέμα της επιχειρηματικότητας . Ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους. Με αυτό ασχολούμαι όλη μου την επαγγελματική ζωή. Σαν καθηγητής , σύμβουλος , επαγγελματίας . Μου αρέσει να μιλάω , να συναναστρέφομαι με νέους ανθρώπους , να επικοινωνώ μαζί τους , να τους μεταφέρω τις εμπειρίες μου (από άλλες χώρες , από παντού) , να τους εκπαιδεύω . Έχω άλλωστε 3 παιδιά μεταξύ 25 και 30 ετών . Άρα ………

Έχω ταξιδέψει σχεδόν σε όλο τον κόσμο . Έχω γνωρίσει όλων των ειδών ανθρώπους. Απλούς, πλούσιους, φτωχούς, επιχειρηματίες, επαγγελματίες, ειδικούς, καθηγητές, πολιτικούς. Παντού όλα και όλοι βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με μας . Με τους ιδίους προβληματισμούς και άγχη. Μέσα στα χρόνια της παγκόσμιας κρίσης τα ερωτήματα είναι τα ίδια: Προοπτικές, μέλλον. Τι να κάνω. Πως να το κάνω. Που και για ποιον .

Και η Ελλάδα? Που βρίσκεται σαυτό το πέλαγος. Πως κινείται για το μέλλον? Τι κάνει για τα παιδιά της? Γιατί να φεύγουν οι Έλληνες και οι ξένοι να επωφελούνται από τις γνώσεις τους?

Έχουμε εξαιρετικά μυαλά. Είμαστε ράτσα που προσαρμόζεται αμέσως στις όποιες καταστάσεις. Που βρίσκει πάντα λύσεις . Που καινοτομεί. Που ρισκάρει. Που γεννά ιδέες και λύσεις στα όποια εμπόδια . Που είναι μπροστά από την εποχή τους.

Το βλέπω καθαρά εδώ στην Αφρική. Δεν είμαι σωβινιστής η ότι άλλο αλλά είμαστε πολύ μπροστά. Εδώ τίποτα και κανένας δεν κάνει κάτι χωρίς εξωτερική βοήθεια. Σύμβουλος ή μάστορας . Όλα περνάνε από κάποιον ειδικό.

Γιατί όμως αυτές οι αρετές και ικανότητες δεν φαίνονται ? Γιατί δεν προβάλλονται? Γιατί δεν μετατρέπονται σε ευκαιρίες για νέα πράγματα? Είμαστε τελικά τόσο εσωστρεφείς και μονόχνοτοι?

Πάρτε παράδειγμα τον τουρισμό. Έχουμε 25 εκ. τουρίστες (σχεδόν) κάθε χρόνο. Αυτοί όλοι οι άνθρωποι πρέπει να : κοιμηθούν, να φάνε, να διασκεδάσουν, να καταναλώσουν, να μετακινηθούν. Έρχονται στην Ελλάδα έχοντας στο μυαλό τους σχηματίσει εικόνες για την Ελλάδα μέσα από βιβλία, επαφές, κοινωνικά δίκτυα . Και περιμένουν να τα βρουν , να τα δουν και να τα ζήσουν στην Ελλάδα.

Και τι βρίσκουν. Τίποτα ελληνικό. Όλα κινεζικά, βουλγαρικά, τουρκικά και άλλα. Γιατί άραγε? Θέμα κόστους και ανταγωνισμού θα μου πείτε. Αλλά γιατί? Τα Ελληνικά προϊόντα είναι ΜΟΝΑΔΙΚΑ. Και σαν τέτοια δεν έχουν ανταγωνισμό. Αλώστε η παραγωγή μας μπορεί να καλύψει μόνο ένα μικρό ποσοστό (%) της ζήτησης. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Αντί να έχουμε μεγάλη παραγωγή ελληνικών προϊόντων τα φέρνουμε από έξω. Γιατί?

Γιατί ο Έλληνας είναι ατομιστής, μοναχοφάης και θέλει με τη μια να οικονομήσει και να βγάλει το κέρδος του σε μια νύχτα. Δεν τον νοιάζει τίποτα άλλο. Και αν μπορεί μαύρα. Ότι φάμε και ότι αρπάξουμε. Αυτό είναι και το μελανό σημείο της ράτσας μας.

Για σκεφτείτε 25εκ και πλέον άνθρωποι στην Ελλάδα. 3 φορές ο ντόπιος πληθυσμός. Τεράστιο νούμερο δυνητικής κατανάλωσης. Που σημαίνει . Δουλείες, επιχειρήσεις ,υπηρεσίες .

Και πως να το εκμεταλλευτούμε όταν ο πρωτογενής τομέας έχει πέσει στο 3-5% της συνολικής παραγωγής από 35% στο παρελθόν. Αυτό τα λέει όλα. Αντι-επιχειρηματικοτητα. Έλλειψη εργατικών μέσων . Παμπάλαιοι μέθοδοι παραγωγής, κ.α. Όταν παγκόσμια οι μέθοδοι παραγωγής , συλλογής και τυποποίησης έχουν αλλάξει δραματικά τα δεδομένα εμείς εξακολουθούμε να δουλεύουμε όπως 50 χρόνια πριν. Να ξοδεύουμε νερό , να υπερ- χρησιμοποιούμε χημικά , να μην έχουμε σωστή και ορθολογική διαχείριση των πόρων και δυνατοτήτων αυτής της γης και της χώρας.

Και που είναι οι βιοτεχνίες . Οι Μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που μπορούν να εισφέρουν συνάλλαγμα, να δώσουν δουλειές , να δημιουργήσουν αυθεντικά Ελληνικά προϊόντα για τα οποία οι ξένοι απλά ….τρελαίνονται να αποκτήσουν. Πουθενά . Με αποτέλεσμα όλα να είναι ακριβά σε σχέση με αντίστοιχα προϊόντα από άλλες χώρες. Και έτσι τα ξενοδοχεία ,τα καταστήματα εστίασης και διατροφής , τα εμπορικά να εισάγουν και να πουλάνε τα ξένα.

Εδώ στη Ν. Αφρική για παράδειγμα η ΦΕΤΑ είναι το Όν 1 τυρί στη διατροφή τους. Το 90% των συνταγών έχουν ΦΕΤΑ. Και υπάρχουν μεγάλες βιομηχανίες που παράγουν πάνω από 20 είδη φέτας (με ότι πρόσθετο μπορείτε να φανταστείτε) σε πολλές μορφές και συσκευασίες . Και βέβαια μόνο φέτα δεν είναι αυτό το τυρί. Αλλά για φανταστείτε πως κάνουν και νοιώθουν οι ξένοι όταν δοκιμάζουν την πραγματική φέτα . Την ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Και εμείς δεν κάνουμε τίποτα γι’ αυτό.

Όλα τα χρόνια του επαγγελματικού μου βίου έχω αξιολογήσει , επιθεωρήσει, συνεργαστεί, οργανώσει, δικτυώσεις ,στείλει στο εξωτερικό , εκπαιδεύσει , εκατοντάδες επιχειρήσεις κάθε μεγέθους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Και τι έχω παρατηρήσει ?

  1. Στα σεμινάρια μου έρχονται κυρίως νέοι πτυχιούχοι

  2. Άνθρωποι που δεν έχουν γνώσεις επιχειρηματικότητας αλλά θέλουν να κάνουν τη δική επιχείρηση , ώστε να μην εξαρτώνται από κανέναν.

  3. Και άλλοι που θέλουν να αποκτήσουν γνώσεις προκειμένου να μπορούν να συνεχίσουν τη δουλειά των γονιών τους.

Αλλά αυτοί οι ίδιοι – που είναι και απόφοιτοι πανεπιστήμιων οι περισσότεροι – όταν φτάνει η ώρα της διαδοχής, της πράξης, της πραγματικότητας μετατρέπονται σε πλάσματα χειροτέρα από τους γονείς τους . Δεν ενεργούν όπως πρέπει ή όπως αυτοί θα έπρεπε. Δεν σχεδιάζουν. Δεν οργανώνουν. Δεν εφαρμόζουν ότι μαθαίνουν. Δεν έχουν ένα πλάνο , ένα σχέδιο με το οποίο να προχωρήσουν. Απλά δουλεύουν στο ίδιο μοτίβο με τους γονιούς . Δεν αλλάζουν τίποτα. Το έχω δει σε πάμπολλες επιχειρήσεις. Δουλεύουν μόνο για το σήμερα , την καθημερινότητα . Γι΄αυτό και το μεγάλο % αποτυχίας μετά από σύντομο χρόνο λειτουργίας.

Αυτό το είχα ήδη γράψει και επισημάνει στον πρόλογο του βιβλίου μου «Το επιχειρηματικό σχέδιο για τους ΜΜΕ» στην πρώτη κιόλας έκδοση το 1998 . 20 χρόνια πριν.

Και τι γίνεται τώρα . Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Απλά δουλεύουν χωρίς πλάνο, στόχους, σκοπούς. Και το μόνο που σκέφτονται είναι πως να …κονομήσουν , να μην φαίνονται πουθενά και τόσα άλλα …μικρά πράγματα . Αντί να βλέπουν τη μεγάλη εικόνα. Πως δηλαδή θα μεγαλώσουν και θα αναπτυχθούν . Όχι σε μια νύχτα αλλά σταδιακά με σχέδιο.

Αυτή είναι και η ρίζα της κακοδαιμονίας , της κακομοιριάς που τελικά διαμορφώνει και περνά την εικόνα του Έλληνα προς τα έξω.

Για δείτε αυτό το παράδειγμα Ελληνικής …….κουτοπονηριάς . Που είναι και επίκαιρο. Με βάση νόμο του Υπ. Τουρισμού από το 2015 όλες οι ξενοδοχειακές μονάδες έπρεπε μέχρι τις 31/12/17 να έχουν πιστοποιηθεί ώστε να λάβουν το νέο σήμα από το ΞΕΕ . Μέχρι τον Δεκ. μόνο το 15% των ξενοδοχείων όλων των κατηγοριών είχαν περάσει τη διαδικασία και πήραν το νέο σήμα. Όλοι οι υπόλοιποι απλά το αγνοήσαν. Είπαν ότι δεν τους αφορά, ότι τελικά θα πάρει (το μέτρο) παράταση. Και ω του θαύματος αυτό και έγινε. Ο νόμος πήρε παράταση για ένα χρόνο. Και όπως φαίνεται θα πάρει εκ νέου παράταση για άλλο ένα χρόνο. Γιατί αυτό? Κάποιοι δεν θέλουν να πληρώσουν, δεν θέλουν να ασχοληθούν, γενικά δεν θέλουν. Και αντιδρούν . Και πιέζουν . Και να το αποτέλεσμα .

Και από την άλλη πλευρά αυτοί οι λίγοι ,οι πολύ λίγοι που τολμούν να προχωρήσουν ορθολογικά , πάνε μπροστά . (άσχετα αν τους κοροϊδεύουν ….οι φραπεδάκιδες)

Και αυτό γίνεται πολύ ορατό όταν ο Έλληνας επιχειρεί στο εξωτερικό σύμφωνα με τους όρους και τους κανόνες της χώρας που βρίσκεται. Γιατί άραγε εκεί να είναι όλα καλά και στην Ελλάδα όχι?

Κάποιος (το ξέρω) θα αντικρούσει λέγοντας ότι στην Ελλάδα όλα συνηγορούν στην ΑΝΤΙ-ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Η γραφειοκρατία , η πολυνομία , ο κρατικισμός, το δημόσιο , η νοοτροπία . Είναι το φρένο που κάνει τον υποψήφιο επιχειρηματία …..να παρανομεί ή να μην επιχειρεί.

Αλλά ας γυρίσουμε πάλι πίσω στα 25 εκ. Τουρίστες. Πόσα προϊόντα και υπηρεσίες θα μπορούσαν να είναι Ελληνικά. Τρόφιμα, ποτά, είδη δώρων, καλλιτεχνήματα, υλικά, επισκευές, συντήρηση, μεταφορές, υπηρεσίες, σπορ και τόσα άλλα. Αν οι Ελληνικές επιχειρήσεις (μικρές , Μεσαίες, μεγάλες) κάλυπταν το 20% (π.χ.) αυτού του όγκου για σκεφτείτε το όφελος στη συνολική οικονομία. Πόσες νέες θέσεις εργασίας, πόσες νέες επιχειρήσεις, πόσος τζίρος . Δηλαδή τελικά ποσά έσοδα για όλους.

Όμως όχι. Δεν γίνεται . Γιατί? Γιατί απλά δεν θέλουμε. Που να τρέχεις τώρα. ΑΣΕ καλύτερα. Να τα φέρουμε απ’ έξω. Χωρίς κόπο. Στη μαύρη. Να τα …κονομήσουμε στα γρήγορα.

Και αύριο? Αύριο έχει ο Θεός. Στερεότυπο μοτίβο. Πόσο αρρωστημένο.

Βέβαια μεγάλο μέρος της ευθύνης για αυτή όλη την κατάσταση έχει το ίδιο το κράτος. Που ακριβώς αντανακλά την εικόνα της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δεν βλέπει μακριά, που δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον. Που αντί να βοηθά αποθαρρύνει.

Τα Προγράμματα ΕΣΠΑ (όλα μέχρι τώρα τα επιδοτούμενα) είναι το κλασικότερο παράδειγμα : Πόσα εκ. ή και δις. έχουν δοθεί για τις νέες και υφιστάμενες επιχειρήσεις (ίδρυση, επέκταση , εκσυγχρονισμός, εξαγωγές, εκπαίδευση, κατάρτιση, κλπ.) (βιοτεχνία, βιομηχανία, εμπόριο, τουρισμός, αγρο-κτηνοτροφία , υπηρεσίες , εκπαίδευση, κατάρτιση ,κ.α.) τα τελευταία 30 χρόνια (ίσως και παραπάνω). Τι έγιναν αυτά τα λεφτά? Τίποτα. Μετά από 3-4 χρόνια το 90% όλων αυτών των επιχειρήσεων που επιδοτήθηκαν , έκλεισαν. Και κάνεις δεν ασχολήθηκε έκτοτε γιατί. Πετάμενα λεφτά. Γιατί απλά δόθηκαν χωρίς σχέδιο, παρακολούθηση, έλεγχο.

Τα χρόνια αυτά - αντίστοιχα - οι άλλες χώρες της ΕΕ που εφάρμοσαν ανάλογα προγράμματα με μικρότερα ποσά επιχορηγήσεων αλλά πολύ στενή παρακολούθηση, έλεγχο και κυρίως καθοδήγηση έχουν να παρουσιάσουν θαυμαστά αποτελέσματα επιχειρήσεων που αναπτυχθήκαν και τώρα είναι ανεξάρτητες.

Προσοχή εδώ: Δεν μιλάω πολιτικά . Ούτε τοποθετούμαι πολιτικά όπως ίσως και αμέσως πολλοί από σας θα σπεύσουν να με… λιθοβολήσουν. Μιλάω καθαρά πρακτικά. Και δυστυχώς με την νοοτροπία που κουβαλάμε το σκηνικό δεν αλλάζει. Δεν μιλάμε για λεφτά και δαπάνες. Μιλάμε για αλλαγή στην κουλτούρα, στη νοοτροπία, στη σκέψη, στη υλοποίηση.

Γνώση και Θέληση . Τα κλειδιά της επιτυχίας ΘΕΛΩ; Άρα ΜΠΟΡΩ

Είμαστε τόσο ανίκανοι από ράτσα. Όχι βέβαια. Απλά δεν θέλουμε. Βαριόμαστε. ΑΣΕ τους άλλους να το κάνουν. Αλλά οι άλλοι θα κάνουν αυτό που τους συμφέρει.

Όχι στο κέρδος της στιγμής , της απραχτής. Ναι στο κέρδος της οργανωμένης επιχείρησης με σχεδιασμό και προοπτική για το μέλλον. Η εξωστρέφεια , η επαφή με τους ξένους , η αντιγραφή καλών πρακτικών , η ειλικρίνεια και η σοβαρή προσπάθεια θα φέρουν την ανάπτυξη και όχι η πρόσκαιρη δουλειά και η εκμετάλλευση των άλλων.

Τα μνημόνια για παράδειγμα. Μας ζήτησαν να υποβάλουμε δικό μας σχέδιο. Ούτε κατά διάνοια δεν ασχοληθήκαμε . Και όταν βέβαια μας επέβαλαν το δικό τους σχέδιο ούτε καν δεν μπήκαμε στο κόπο να το διαβάσουμε. Και αυτοπαγιδευτήκαμε. Και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε . Για όλη μας τη ζωή . Τη δική μας και των νέων. Γιατί?

Ξέρω . Πάλι θα μου πείτε η πολιτική και οι πολιτικοί φταίνε . Είναι πίσω από όλα αυτά. Είναι η πραγματικότητα . Αλλά είναι ΜΙΑ πραγματικότητα. Υπάρχει και άλλη . Και αυτή είναι που επιβάλλεται από εμάς και μόνο. Αν ΘΕΛΟΥΜΕ μπορούμε. Αλλά ΘΕΛΟΥΜΕ?????

Αυτές όλες οι σκέψεις στροβιλίζονται στο μυαλό μου τώρα που είμαι μακριά και βλέπω τα πράγματα αλλιώς . Και ήθελα από καιρό να τα εκφράσω . Γιατί δεν μπορώ συνεχώς – και δεν ανέχομαι- να ακούω από τους ξένους -Έλληνες και ξένους- για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και όλα είναι άσκημα . Ότι οι Έλληνες δεν δουλεύουν και αλλά τέτοια ………

Ίσως έτσι κάποιοι να αρχίσουν να βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Να αρχίσουν να σκέφτονται ότι πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα χωρίς να σκέφτονται το πολιτικό κόστος.

Απλά πράγματα χρειάζεται να γίνουν. Όσο πιο απλά τόσο πιο γρηγορά η αλλαγή θα είναι ορατή. π.χ.

  1. Ίδρυση επιχείρησης άμεσα με μια δήλωση (ήδη γίνεται στη Βουλγαρία)

  2. Διαχωρισμός εφορίας και ασφαλιστικού φορέα στην ίδρυση

  3. Μεταβιβάσεις , αλλαγές εταιριών με δήλωση

  4. Αφορολόγητος επιχειρηματικός τζίρος μέχρι ένα ποσό π.χ. 25000

  5. Φορολόγηση βάσει του αποτελέσματος έσοδα- έξοδα

  6. Κίνητρα εγκατάστασης στη περιφέρεια και ίδρυσης αγροτικής μονάδας . Όχι με επιδοτήσεις. Φορολογικά και άλλα.

  7. Ίδρυση τεχνικών σχολών ώστε όλοι οι εργαζόμενοι να είναι πιστοποιημένοι στο επάγγελμα που θα διαλέξουν να κάνουν. Και έτσι να έχουν άδεια επαγγέλματος.

  8. Απλή και άμεση διαδικασία διάδοχης στις παλιές επιχειρήσεις

  9. Υποχρεωτική ασφάλιση εργαζομένων

  10. Προαιρετική ασφάλιση σύνταξης επαγγελματιών . Που σημαίνει βέβαια και μη λήψη σύνταξης

  11. Υποχρεωτική άδεια επαγγέλματος για κάθε επάγγελμα . Που σημαίνει εκπαίδευση και κατάρτιση

  12. Διαδικασίες μόνο ηλεκτρονικά

Τέτοια και άλλα απλά πράγματα είναι σίγουρο ότι θα αλλάξουν την εικόνα της Ελλάδας ως επενδυτικό προορισμό και το αποτέλεσμα θα είναι άμεσα ορατό.

Ένα πράγμα είναι βέβαιο : Οι πρακτικές που μας έφεραν μέχρι εδώ έως τώρα δεν μπορεί να συνεχίζουν να εφαρμόζονται στην ίδια μορφή όπως μέχρι τώρα. Δημιουργήθηκαν και υλοποιήθηκαν από μια ελίτ. Και άφησαν τον πληθυσμό να ακολουθεί. Και άρα απέτυχαν.

Σε ένα κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα αυτοί που δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις (άνθρωποι, οργανισμοί, κλπ.) δεν θα επιβιώσουν

Επαναλαμβάνω το μότο: ΘΕΛΟΥΜΕ… τότε Μπορούμε.

Γράψτε την άποψή σας

Politically Newsletter

Κάντε κλικ εδώ για να εγγραφείτε στο newsletter μας

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τι σημαίνει για τον κόσμο η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ

Ούτε μια «συγνώμη» δεν θα ακουστεί για το Βατοπέδι;

Ποιος έφερε και ποιος διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία;

Πώς ένας φθαρμένος, αυταρχικός πολιτικός επιβίωσε ενός καλά οργανωμένου πραξικοπήματος

Πρέπει να παραδώσουμε τους Τούρκους πραξικοπηματίες, ή όχι;

Η πραγματική επιδίωξη του Τσίπρα από το χθεσινό διάγγελμα

Τι ακριβώς σημαίνει «τίποτα δεν θα σταματήσει την κυβέρνηση», κυρία Γεροβασίλη;

Η Ευρώπη από την αρχή, τώρα!

Με κάλπες θα απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια δυσμενή απόφαση της Δικαιοσύνης για τα κανάλια!

Η Μεγάλη Ληστεία της Ελλάδας 1981-2011

Η εκλογή Τραμπ και η αδυναμία των Ελλήνων πολιτικών να καταλάβουν τι συνέβη...

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ... κι εκεί...

Γι αυτούς τους πέντε λόγους, η προεδρία Τραμπ θα είναι καταπληκτική

Πάει κι αυτή η ευκαιρία...

Όλη η αλήθεια για το έλλειμμα του 2009 σε πέντε ερωτήσεις- απαντήσεις

all rights reserved | developed & hosted by Jetnet ©